غریبانهای مهربان

برای تو می نویسم

baroon77 — Sun, 13 Dec 2009 14:27:38 GMT

دیگه از گریه گذشته

به جنون کشیده کارم...

برای تو می نویسم

baroon77 — Wed, 09 Dec 2009 17:03:18 GMT

هر روز صبح،مالیخولیا چند دقیقه قبل از من از خواب بیدار می شود

او آن کسی است که بر من سایه می افکند. کسی که بین من و روز ایستاده

است،من برای آن که بیدار شوم باید او را بی ملاحظه کنار بزنم. مالیخولیا،

جدایی را عمیقا" دوست دارد. سالهاست که با اعماق مالیخولیا مبارزه

می کنم، سالهاست که سعی می کنم تاثیر آن را کم کنم و هیچ گاه موفق

نمی شوم.فقط سبکی زندگی قادر است تا از پس این مالیخولیا ی بی پایان

بر آید.سبکی همواره از عشق به من می رسد. نه از احساسات:از عشق.

سالها طول کشید تا من تفاوت میان عشق و احساسات را دریابم: تقریبا"

هیچ.یک ورطه.احساسات به مالیخولیا مربوط می شود.دیر یا زود به دام

مالیخولیا می افتد.احساس و مالیخولیا وقتی به وجود می آیند که ما خود

را بر خود ترجیح می دهیم.مالیخولیا و احساس از یک خودپسندی

پر شور یا بی حال به وجود می آیند.احساس هم مانند مالیخولیا بی پایان

است، سرشار از گرداب و زوایای پنهان.مالیخولیا گونه ی تیره ی احساس

است. احساس هم مانند مالیخولیا، میچسبد، آویزان می شود، چنگ

می اندازد، می آمیزد، قطع می کند، رها می سازد و پرواز می کند.

با احساس ، من به خود می آویزم. با عشق من از خود جدا می شوم،

از خود کنده می شوم.

برای تو می نویسم.

baroon77 — Sun, 15 Nov 2009 18:46:00 GMT

من بی توجهی کردم. در هفته چندین بار می دیدمت.بهتر است بگویم

همواره می دیدمت.حتی تنهایی ام در این خانه،از تو لبریز بود.

تنهایی ام در این خانه با امید به دیدار مجدد تو دوست داشتنی بود و من

بی توجهی کردم. ما موضوع صحبتمان را انتخاب نمی کردیم، درباره ی

هر چیزی حرف می زدیم. درباره خدا ، پول ، بچه ها ،کتاب و خاطره هایی

که همراه تو بودم. ، امروز به نظرم افسانه ای می آیند.آن ها برای من بیش از

کشورهای دور دست رویایی هستند و من بی توجهی کردم.

تو نبوغ آن را داشتی که کلام را به یک جشن بدل سازی و من خیال می کردم

که این کلام،این کلام خیال پرداز و شاد،بی پایان است.

من با سادگی هر چه تمام تر ،شاخ و برگ جدایی را بر فراز

زندگی مان فراموش کرده بودم و فراموش کرده بودم که این شاخ و برگ

می تواند ناگهان تیره گردد و بر ما سنگینی کند.و ناگهان دیگر کسی

نیست تا غم و شادیم را با او در میان بگذارم،کسی نیست تا به کلمه های

روز مره ی زندگی ، ملایمت پلووری افتاده بر شانه را در شب های تابستانی

ببخشاید. در شب های تابستانی ، زمانی که درخت های بزرگ جز سرما و

ظلمت چیزی نمی بخشند.

برای تو می نویسم

baroon77 — Wed, 23 Sep 2009 10:34:18 GMT

گاه ریتمی را که دوست دارم از دست می دهم. این ریتم دو ضربی را،

حضور ــ غیاب، کلام ــ سکوت. حالا فقط در یکی از این حالت ها دست و

پا می زنم و به گونه ای بی انتها در آن سقوط می کنم: گفت و گویی گنگ،

سکوتی ممتنع،نت هایی اشتباه.

برای از دست دادن چیزی،باید اول صاحب آن بود.ما هیچ وقت در این

زندگی صاحب چیزی نیستیم و هیچ وقت چیزی را از دست نمی دهیم.در

این زندگی فقط باید آواز خواند،باید با غبار روان های عاشق مان از ته

گلو، از ته مغز ،از ته قلب، از ته روح آواز بخوانیم.

برای تو می نویسم

baroon77 — Thu, 27 Aug 2009 14:10:18 GMT

امروز صبح از خودم می پرسیدم که به چه چیزی احتیاج دارم.شاید به

سکوت. به سکوتی که شبیه ساحلی شنی است و در آن تمام سخن ها،تمام

موسیقی ها می تپد.من می نویسم تا به این سکوت دست یابم.فردای روز

جدایی ات،فکر کردم که دیگر نخواهم نوشت.جدایی اغلب ما را به این حال

می اندازد.جدایی ما را به سوی رفتارهای کودکانه می کشاند.در حالت

مالیخولیا،چیزی کودکانه نهفته است.آدمی می خواهد زندگی را تنبیه کند

چرا که فکر می کند زندگی او را تنبیه کرده است.پس مانند کودکان قهر

می کند و بلافاصله بعد نمی داند چطور آشتی کند.من خیلی زود دریافتم

دوباره بنویسم.

ده سال دیگر، تو کجا خواهی بود.تو باز هم در سکوت خواهی بود.سکوتی که ساعتهای

هر روزرا به خود آغشته کرده است،بی آن که با این ساعت ها بگذرد،

بی آن که با این ساعت ها بگذرد،بی آن که با این ساعت ها بگذرد.

برای تو می نویسم

baroon77 — Thu, 02 Jul 2009 00:20:18 GMT

در روزهای پس از جدایی ات،عکس هایت را نمی توانستم تحمل کنم.

امروز آن ها برایم بی اهمیت شده اند. اکنون بی هیچ تاثیری به آن ها نگاه می کنم.

من نیازی به مدرک،اثر یا نشانه ندارم. تو هیچ وقت به من تعلق نداشتی. تو هیچ وقت

به هیچ کس تعلق نداشتی. تو با تمام وجود،کسانی را که با آن ها آشنا بودی دوست داشتی.

تو هیچ گاه در این عشق،آزادی درخشانت را از دست ندادی.

از این آزادی،تصویری وجود ندارد. وجود چنین تصویری محال است. تو در این عکسها نیستی.

تو در طعم زندگی من هستی. تو در انسانهای آزادی هستی که می بینم.

تو در کلام یک شاعری. مثلا" حمید مصدق. شعر هایش در دم مرا به یاد تو می اندازند.

در حقیقت تو بیشتر در این شعر ها هستی،تا در اندازه تصاویر:((ما نمی توانیم کسی را

دوست بداریم،بی آن که بی اختیار بخواهیم او را در قلب مان جای دهیم.حال آن که

بودن یعنی بخشش قلب به کسانی که دوست داریم بی آن که آن ها را به خود بخوانیم.

و چگونه می توان تا ابد قلب را بخشید؟))

پاسخ این سوال را تو می دانی. پاسخ این سوال را همه می دانند. پاسخ

این سوال،حفظ ابهام سوال در تمام طول زندگی است. پاسخ،پاسخ ندادن است.

پاسخ،تا ابد در درون سوال ماندن است.

برای تو می نویسم

baroon77 — Fri, 15 May 2009 10:43:56 GMT

نورانی ترین لحظه های زندگی من لحظه هایی است که به تماشای تو

قناعت می کنم. این لحظه ها از تنهایی و سکوت ساخته شده اند.روی تخت

دراز می کشم یا پشت میز می نشینم یا در خیابان قدم می زنم.دیگر به

دیروز فکر نمی کنم و فردا وجود ندارد. هیچ کس را نمی شناسم و هیچ کس

برایم غریبه نیست.این تجربه ، تجربه ی ساده ای است. نباید آن را خواست.

زمانی از راه می رسد باید آن را پذیرا شد.

روزی تو دراز می کشی ، می نشینی یا قدم می زنی و همه چیز به راحتی به سراغت می آید.

دیگر نمی توانی انتخاب کنی،هر آن چه از راه می رسد ،نشانی از عشق به

همراه دارد.حتی شاید تنهایی و سکوت هم برای دریافتن این لحظه های

خالص مورد نیاز نباشد. عشق به تنهایی کافی است.

برای تو می نویسم

baroon77 — Fri, 17 Apr 2009 20:20:24 GMT

من هنوز زنده ام، هنوز در حاشیه ام، هنوز هم راه ها را تماشا می کنم.

در آن ها، به آن چه به تو شباهت دارد، نگاه می کنم ـــ آن چه می سوزد،

می رقصد، می خواند، امید می بندد، متحیر می سازد، شاد می کند.

آری، این ها بیش از هر چیز به تو شباهت دارند،

و آن ها تو نیستند ولی باز هم تو اند.

برای تو می نویسم

baroon77 — Thu, 19 Mar 2009 20:51:18 GMT

تو در زندگی روزمره ات،مرا با خود به دور دست ها می بردی،

نه، باید به زمان حال کامل، تنها به زمان حال بنویسم.

باید به زمان گذشته ی دور در حال بنویسم.تو در زندگی روزمره ات

مرا به دوردست ها می بری،تا به آن جا که زندگی روزمره و عشق ابدی در

آغوش یکدیگر رقص را آغاز می کنند.

من منتظر بازگشت تو هستم،دست خودم نیست،من منتظر غیر منتظره ام.

منتظر چه چیز دیگری می توانم باشم. من به آن چه امید بستنی نیست، امیدوارم.

برای تو می نویسم

baroon77 — Sun, 15 Feb 2009 14:33:18 GMT

به زودی تقویم ها را عوض خواهیم کرد.ولی مهم نیست.من هرگز در زمان زندگی نکردم.

به نظرم هیچ کس،هیچ گاه در زمان زندگی نکرده است.در خلاء چرا،در فقدان چرا،

ولی در زمان نه.ما در خلاء زندگی می کنیم که با واقعه ای آغاز گشته است.

ما از واقعه ای به واقعه ای دیگر می رسیم و گاهی سال ها زمان لازم است تا واقعه ای،

به دنبال واقعه ای دیگر رخ دهد. و بین این دو واقعه:خلاء. البته نه خلاءکامل:گاهی وقت ها

روشنایی زیبای یک چهره،یک کلام،یک احساس ما را دربر می گیرد.من چهره تو را

بی نهایت دوست دارم.تماشا کردن یعنی در حاشیه بودن.آدم وقتی درون چیزی است،

نمی تواند آن را ببیند.و در این زندگی آدم فقط می تواند در حاشیه باشد.

هیچ وقت نمی توان به طور کامل درون زندگی بود. این زندگی مانند این جدایی،برای

قلبی که به ما اهدا می کند،خیلی تنگ است.

درون ما همیشه کسی هست،که نیست.کسی که نگاه

می کند و خاموش می ماند.