به نظرم هیچ کس،هیچ گاه در زمان زندگی نکرده است.در خلاء چرا،در فقدان چرا،

ولی در زمان نه.ما در خلاء زندگی می کنیم که با واقعه ای آغاز گشته است.

ما از واقعه ای به واقعه ای دیگر می رسیم و گاهی سال ها زمان لازم است تا واقعه ای،

به دنبال واقعه ای دیگر رخ دهد. و بین این دو واقعه:خلاء. البته نه خلاءکامل:گاهی وقت ها

روشنایی زیبای یک چهره،یک کلام،یک احساس ما را دربر می گیرد.من چهره تو را

بی نهایت دوست دارم.تماشا کردن یعنی در حاشیه بودن.آدم وقتی درون چیزی است،

نمی تواند آن را ببیند.و در این زندگی آدم فقط می تواند در حاشیه باشد.

هیچ وقت نمی توان به طور کامل درون زندگی بود. این زندگی مانند این جدایی،برای

قلبی که به ما اهدا می کند،خیلی تنگ است.

درون ما همیشه کسی هست،که نیست.کسی که نگاه

می کند و خاموش می ماند.