چیزهای زیادی می بخشد.کلام،آرامش،لذت.تو با ارزش ترین همه را به

من بخشیدی: فقدان. محال بود بتوانم از تو بگذرم.حتی وقتی می دیدم ات

دلم برایت تنگ می شد.خانه ی ذهن من،خانه ی قلب من،قفل و زنجیر

شده بود.تو شیشه ها را شکستی و هوا به درون هجوم آورد.هوای یخ.

هوای سوزان و تمام روشنی ها.تو برای من این آدم بودی از روز اول تولد

و هنوز هم هستی.کسی که از طریق او،عشق و فقدان به درون من راه

یافت.

این گوهری است که تو برای من به ارث گذاشتی: فقدان و عشق.

و این گوهر جاودانه است .این گوهر برای من،برای

رسیدن از اکنون به اکنون ،تا ساعت مرگ ام،کافی خواهد بود.

این گوهری است که تو از روز تولدت به من دادی.