سکوت. به سکوتی که شبیه ساحلی شنی است و در آن تمام سخن ها،تمام

موسیقی ها می تپد.من می نویسم تا به این سکوت دست یابم.فردای روز

جدایی ات،فکر کردم که دیگر نخواهم نوشت.جدایی اغلب ما را به این حال

می اندازد.جدایی ما را به سوی رفتارهای کودکانه می کشاند.در حالت

مالیخولیا،چیزی کودکانه نهفته است.آدمی می خواهد زندگی را تنبیه کند

چرا که فکر می کند زندگی او را تنبیه کرده است.پس مانند کودکان قهر

می کند و بلافاصله بعد نمی داند چطور آشتی کند.من خیلی زود دریافتم

دوباره بنویسم.

ده سال دیگر، تو کجا خواهی بود.تو باز هم در سکوت خواهی بود.سکوتی که ساعتهای

هر روزرا به خود آغشته کرده است،بی آن که با این ساعت ها بگذرد،

بی آن که با این ساعت ها بگذرد،بی آن که با این ساعت ها بگذرد.