لب را با لب

در این سکوت

در این خاموشی گویا

گویاتر ازهر آنچه شگفت انگیز تر کرامت آدمی به شمار است

در رشته بی انتهای معجزتی که اوست...

در این اعتراف خاموش,

در این "همان"

که تواند در میان نهاد

با لبی

    لبی

بی وساطت آن چه شنودن را باید...

آن احساس عمیقمان, در این پیرانه سر

که هنوز

پرواز در تداوم است

                              هم از آن گونه کز آغاز

رابطه یی معجز آیت

از یقینی که در آن آشیان گذشت

تا گمانی که به خاطری گذرد

                                در آغاز یکی خزان