حرفهایش را خیلی خوب نمی فهمم.گوش می دهم،اجازه می دهم حرف بزند

و بعد در یک لحظه به خود می گویم که باید این مکالمه را کوتاه کنم.

ممکن است تو،مثل همیشه،وقت و بی وقت به من تلفن کنی تا درباره هر چیزی صحبت کنیم.

اصلا" دلم نمی خواهد که با بوق اشغال مواجه شوی.گوشی را سریع می گذارم و

چند ثانیه ای می گذرد تا به یاد آورم که تو رفته ای،که تو دیگر به من تلفن نخواهی کرد.

می گویند چشمها و صدا در بدن بیش از سایر اعضا به روح نزدیک هستند.

نمی دانم که آیا این حرف حقیقت دارد یا نه و یا حقیقت نهفته در آن چیست،

می دانم که جدایی مانند دزدی که به گنجی می رسد حریص است و با سرعت هرچه تمام تر

می بلعد.

در یک هزارم ثانیه چشمها تهی می شوند و صدا خاموش،پایان،پایان،پایان.